แรงบันดาลใจ และการพัฒนาตนเอง

สิ่งสำคัญในชีวิต

หลายเดือนที่แล้วหนูหวานไปฉลองวัน Thanksgiving ที่อเมริกา (สำหรับเพื่อนๆที่ไม่คุ้นกับวันนี้ Thanksgiving เป็นวันที่คนอเมริกันและแคนาดา ฉลองกับครอบครัว อบไก่งวง ทำอาหารอร่อยๆทานด้วยกัน) วันนี้ทุกคนจะคุยกัน ว่าเรายินดี (thankful) กับอะไรในชีวิตบ้าง พอนั่งลงพร้อมทุกคน คำถามนี้เวียนไปทั้งโต๊ะ ทุกๆคนต้องแชร์สิ่งที่ตัวเองยินดี พอถึงคิวหนูหวาน

พูดไปก็คิดไปว่า สิ่งที่ยินดีในชีวิตมีเยอะจริงๆ ชิวิตเราอาจจะไม่ได้ดีเพอร์เฟ็คทุกอย่าง แต่เรายินดีแม้กับความผิดพลาด ความผิดหวัง เพราะมันทำให้เราได้เรียนรู้  พอพูดจบ รู้สึกชื่นใจขึ้น เพราะพอได้มานั่งเรียบเรียงสิ่งดีๆในชีวิต ที่เรายินดี แล้วทำให้รู้สึกในทางบวกขึ้นอีกเยอะ

ปกติเราจะชินกับการบ่น

พอเราบ่นมากๆ เราก็ยิ่งรู้สึกในทางลบมากขึ้นเท่านั้น

พอนึกถึงเรื่องการยินดีกับชิวิต ก็นึกไปถึงเรื่องที่คริส (คุณแฟน) เล่าให้ฟัง ตอนที่เค้าเดินทาง backpack ในอินเดียสองเดือน

วันที่ไปเมือง เมืองเลย์  ลาดักห์

รถตู้คันเล็กๆ แต่นักท่องเที่ยวตาใสนั่งเบียดกันเต็มเกือบทุกที่ คริสบอกเรียก trip นี้ว่าเป็น spine breaking journey พอให้เรารู้สึกได้ว่าเมื่อยไปทั้งตัวถึงกระดูกสันหลัง

ทางขึ้นลงเขาคดเคี้ยวมากๆ มองออกนอกหน้าต่างไป เห็นทางที่ไม่มีไหล่ทาง ล้อรถอยู่เฉียดๆขอบถนนพอดี  รถสวนกันไม่ค่อยจะได้ (คริสบอกเห็นรถคันนึงตกเขาไปต่อหน้าต่อตา) ขับไปหลายชั่วโมง เห็นผู้ชายฝรั่ง เดินอยู่ข้างทางคนเดียว คนขับจอดรถ ถามว่าสนใจจะขึ้นรถมาด้วยกันไหม พอรับขึ้นมา คริสกับโอมาร์ (ชายหนุ่ม dark tall handsome หนุ่มอเมริกันเชื้อสายอินเดีย เพื่อนสนิทตั้งแต่สิบขวบของคริส) เลยได้พูดคุยทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมทางคนใหม่ ชื่อ วูล์ฟกัง (Wolfgang) เป็นชาวเยอรมัน

คริสกับโอมาร์สงสัยเลยถามเค้าไปว่า

ทำไมถึงเลือกที่จะเดิน ทั้งๆที่ขนาดเดินทางด้วยรถ ยังใช้เวลาตั้งสองวัน แถมถนน ก็ไม่ได้เหมาะกับการเดินเท่าไหร่

คุณวูล์ฟกัง บอกว่า เค้าเป็นคนที่ทำงานหนักมาก ไม่ค่อยมีเวลาดูแลตัวเอง มีช่วงนึง รู้สึกร่างกายเหนื่อย อ่อนแรง เลยไปหาหมอ หมดวินิจฉัยว่าเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง และบอกเขาว่า อีกไม่เกิน 6 เดือน เขาจะไม่สามารถเดินได้อีกต่อไป

เขาบอกรู้สึกจุกเหมือนโดนชกท้องเลย

พอคืนนั้นกลับมาถึงบ้าน เลยนั่งคิดว่า ใน 6 เดือนสุดท้ายที่ร่างกายยังพอมีแรง อยากทำอะไรที่สุด

อยากเดิน ในที่ๆอากาศบริสุทธิ์ในเทือกเขาหิมาลัย เคยอยากไปอินเดียมานานแล้ว แต่ไม่เคยหาเวลาไป

เขาเลยตัดสินใจ ลาออกจากงาน ทำประกันการเดินทาง แบบที่มี emergency evacuation (ขนย้ายผู้ป่วยฉุกเฉิน) แล้วจองตั๋วเครื่องบินไปอินเดีย

ตั้งใจว่า จะเดิน เดิน เดิน ไปทุกที่ จนกว่าจะเดินไม่ไหว

เมื่อไหร่ที่ร่างกายเดินไม่ไหวแล้ว ก็จะโทรแจ้งบริษัทประกัน ให้มารับไปรักษาที่เยอรมัน

พอมาถึงอินเดีย เขาก็เดิน เดิน เดิน และเดิน

หกเดือนก็แล้ว ปีนึงก็แล้ว

ร่างกายก็ยังไหว

ปีนี้ …. ครบรอบสิบปีพอดี

หลังจากปีแรก เขาบินกลับไปตรวจร่างกายที่เยอรมัน

หมอตกใจ บอกร่างกายแข็งแรงเป็นปกติ ปาฏิหารย์หารมีจริง

คุณวูล์ฟกัง กลับมาบ้านเกิด เริ่มทำงานใหม่ แต่หนนี้ปรับชีวิต ให้การออกกำลังเป็นส่วนนึงของชีวิต

แถมยังก่อตั้งองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร เพื่อหาทุนสร้างโรงเรียนสำหรับนักเรียนในหุบเขาพื้นที่ห่างไกลสำหรับเด็กนักเรียนทิเบศ ที่ครอบครัวอพยพหนีรัฐบาลจีนคอมมูนิสต์

ทุกปีๆ คุณวูล์ฟกังหาเวลากลับไปอินเดียทุกปี ทั้งไปเดิน และไปเยี่ยมเด็กๆในโรงเรียนที่องค์กรของเขาสร้างขึ้นมาหลายแห่ง

ถ้าไม่เจ็บ ก็ไม่ได้เรียนรู้

มาสร้างชีวิตที่ดี ที่มีแต่เรื่องให้เราภูมิใจ ชื่นใจ ไม่มีอะไรให้บ่นกันนะคะ 🙂

 

8Q3A5866

ป.ล. ภาพนี้คือภูเขาในประเทศสโลวิเนียนะคะ ภาพลาดักห์ อยู่ในคอมเครื่องเก่า เลยเลือกภาพนี้มาใส่ก่อน 🙂

 

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply
    ฟ้า
    กุมภาพันธ์ 11, 2016 at 12:44 pm

    ขอบคุณมากคะ อ่านแล้วได้สติขึ้นมาหลายอย่าง สัญญาว่าขอบคุณให้มากขึ้น

  • Reply
    June
    กุมภาพันธ์ 25, 2016 at 8:59 am

    Thank you ka

  • Reply
    หนามเตย
    กุมภาพันธ์ 26, 2016 at 12:45 am

    อ่านแล้วรู้สึกดีมากๆ เปนกำลังใจ ที่เราเคยทิ้งตัวเอง ทำแต่งาน ไม่สนใจร่างกาย

  • Leave a Reply